به چشم های خوش رنگش که پرده ای از اشک اونو پوشونده بود نگاه کردم و گفتم:

بالاخره کار خودتو کردی؟!

نفس عمیقی کشید و اشک تو چشماش حلقه زد و گفت:

هفته ی دیگه عقدشونه...!

شاید اونطورهام که فکر می کردم نمی تونستم عمق دردشو لمس کنم!

 گفتم:خدا کنه فداکاری که در حقش کردی رو درک کنه!

اشکاشو پاک کرد و گفت:

مهم نیست، مهم اینه که سمیرا به آرزوی پنج ساله اش رسید.

گفتم: به چه قیمتی؟! مهدی که از علاقه ی سمیرا به خودش خبر نداشت!

همونطور که با انگشتش خطوط نامفهومی رو روی میز می کشید گفت:

من که خبر داشتم!سمیرا فقط دوستم نیست، مثل خواهرمه...و باز چشم های درشتش پر از اشک شد...

بغض بی صداش کلافه ام می کرد، دستمو زیر چونه ام گذاشتم و از پنجره به بیرون خیره شدم.

نیازی به گفتن نبود امکان نداشت مهدی، حس هنگامه رو درک نکرده باشه اونقدر که وقتی جواب ردش رو شنید، ماتش برد!

چون حتما اونم نگاه هنگامه رو دیده بود وقتی گفته بود" نمی تونه به کسی که باهاش بزرگ شده،حسی غیر از حس یه خواهر به برادرش داشته باشه"

نگاهی که با زبونش یکی نبود ولی هنگامه بالاخره حرف آخرو زده بود و از سمیرا گفته بود از این که هیچ کس توی این دنیا نمی تونه مثل اون،مهدی رو دوست داشته باشه...!

راستی ارزش دوستی چقدره؟!

 الان که هنگامه با چشم های پر از اشک رو به روم نشسته،فکر می کنم خیلی باارزشه...خیلی زیاد...حتی بالاتر از عشق...

پ.ن1:وقتی آماده ی فدا شدن نیستی...نگو فدات شم!

پ.ن2:می گن هر نوزادی که متولد میشه معنیش اینه که هنوز خدا از آدم ها ناامید نشده...